İbrahim AYDEMİR

Bu Öykü Burada Bitmez!
 

Özellikle son yıllarda Erzurum’un kendisiyle aynı ölçütte olan diğer illere göre geri kalmasından, gelişememesinden şikayet edip duruyoruz hepimiz.

Zihni bu soruyla meşgul her Erzurumlu, bu suale cevap arayıp duruyor. Çoğu kez işin kolayına kaçıp yöneticileri, bürokratları, siyasetçileri suçluyor, böylelikle şehrin kalkınma hızının düşmesinde kendi suçumuzu örtmeye kalkışıyoruz. Elbette bir kısım yöneticinin, siyasetçinin, bürokratın ve işadamının vebali vardır.  

Şehrin sosyo ekonomik manzarası hiçte iç açıcı değil. Türkiye’de iller bazında kişi başına düşen milli hasıladan aldığı pay oranıyla Erzurum alttan 5. sırada. Yoksulluğun genelleşmesi hızı bakımından ise bize yetişen de yaklaşan da yok.  

İşsizlik, artık hane hane Erzurum’u kol geziyor. Ticaret hayatı durgunluğun ötesinde. Orta ölçekli işletme sahibi esnafın çoğusu kepenk indiriyor. Özel sektör can çekişiyor.  

Parayı bulanın başka illere adres taşımasının üzerinden de yıllar geçti.  

Öküzü öldürüp ortaklığı bozanlar sermayeyi alıp götürdü Erzurum’dan.  

Bundan çok değil 20 yıl öncesine kadar kendine yeten bu şehir, şimdi merkezden nafakalandırılmaya ve yönlendirilmeye ihtiyaç duyuyor.  

Yıllarca şehire, ticaret hayatına yön veren tarım sektörünün yeller esiyor yerinde şimdi.  

Bir Vakitler Erzurum denildiğinde akla gelen besicilik yok, bu alandaki kredilendirme yanlışları, ehliyeti ve liyakati yeterli olan yöneticilerin ağırlıklı olarak bu hizmet sektöründe yer almayışları sebebiyle, hatalı yönlendirmeler, siyasetin besi ahırlarına kadar sokulması, bu büyük gelirin şehirden gitmesine yol açtı.  

Ekilebilir tarım alanları atıl durumda.  

Ekicilikle uğraşanlar birer birer terk ediyor yörelerini.
Ya da pancar gibi devletin alım yaptığı ekim tercihlerinde yoğunlaşma ve buna rağmen destekleme alımlarının gerekli biçimde yapılmamış olması gibi sebeplerle ekici de, dikici de işi bıraktı.  

Şehire yegane gelir sağlayan kamu kuruluşları da birer birer taşınıyor şehirden. Eskiden pazardan nafakalanamayanlar kamu sektörünün kapısını çalarken, şimdi eğitim düzeyinin düşmesi sebebiyle, işe girmede gerekli olan DMS’de başarı gösterme oranının düşmesi, kamu kuruluşlarında iş bekleyenlerin hayalini de yıkıp götürdü.  Siyasilerimiz  Erzurum için özel uygulamaların taliplisi olmayınca kamu kapıları da kapandı birer birer işsiz Erzurumluların yüzüne.  

Bütün bunlara bir de şehirlinin düçar olduğu, yükselenler ve başarılı olanlar hakkında üretilen asılsız iftira, bühtan ve çekememezlik illeti de eklenince, göç çoğaldı, kalanlarda da mecal kalmadı.  

Eskiden bilgisi, görgüsü, asaleti ve liyakati olan haklıydı, sonra her ne şekilde olursa olsun güç sergileyenler değirmenden hak almaya başladılar çoğunlukla.  

Aş taştı, kepçe baha yitirdi.  

Sıra dışı bir il, sıradan hale geldi böylelikle.  

Ülkenin tarihilik bakımından en eski ve Cumhuriyet Tarihi’nde de sosyo ekonomik çıkışlarıyla en fazla tebarüz etmiş ili; son yirmi yıllık dilimde ticarette hala bir holding çıkaramadı bünyesinden.  

Siyasette ikinci adamlığa oynayanları bile kalmadı. Sanatta aynalı, tezgahlı ayakkabı boyacıları dışında ön plana çıkan yok.  

Yok... yok... yok...  

Bu Öykü böyle bitmez..